Zwarte schapen

Met een paar foto's in de hand gaat privé-detective Varg Veum op zoek naar de verdwenen zus van een vriendin. Een gevaarlijke zoektocht, zo blijkt; hij ontsnapt op het nippertje aan de vuurdood. Van een man die Veum meer kan vertellen over deze verdachte brand, wordt even later alleen het lijk teruggevonden. Wanneer vervolgens de verdwenen zus zelf uit het raam van een hotelkamer 'valt', en boven in de kamer de vingerafdrukken worden gevonden van een man die al anderhalf jaar dood is, is voor Varg Veum het hek van de dam.
Veum, die intussen ook belast wordt met de opdracht de verblijfsvergunning van een in Noorwegen studerende Zuid-Afrikaan te doen verlengen, komt tijdens zijn zoektocht voortdurend in contact met de zwarte schapen uit onze maatschappij. Zijn sympathie voor deze underdogs steekt hij niet onder stoelen of banken. Met zijn bekende gevoel voor humor bijt hij zich integendeel vast in deze ogenschijnlijk heel verschillende zaken.

Boekgegevens
Titel: Zwarte schapen (1998)
Auteur: Gunnar Staalesen
Originele titel: Svarte fĺr (1988)
Vertaling: Annemarie Smit
Uitgeverij: Signature
ISBN: 90-5672-014-0
Omvang: 251 p.

Gelezen: 12-2004 / 07-2008

BOB-score 3/5

"We vochten allang niet meer tegen windmolens. We praatten er alleen nog over, net zo cynisch als twee oude publieke vrouwen over de liefde spreken."

Aan het woord de enige privé-detective die het Noorse stadje Bergen rijk is. Varg Veum is zijn naam en zo cynisch als zijn woorden zijn, zo cynisch is deze voormalige maatschappelijk werker echter niet. Hij begint aan een kansloze opdracht om voor een donkere Zuid-Afrikaanse student een verblijfvergunning te verlengen. Gelijktijdig met deze mission impossible zoekt Veum naar een jonge vrouw die is verdwenen in het drugsmilieu van het altijd regenachtige Bergen.
Beide zaken blijken veel gemeenschappelijk te hebben en Veum komt puttend uit een bodemloos vat vol met cynische oneliners uiteindelijk achter de waarheid. Een waarheid waar niet veel betrokkenen meer op zitten te wachten.

"November is het nulpunt van het jaar. Een maand waarmee ik me verwant voelde."

Zoals 'De Morgen' al opmerkte Veum heeft veel weg van Philip Marlowe maar dan veel aardiger.